Afacan cocugun dogum günüdür ve annesinden bir kirmizi bisiklet ister

Annesi de ona bisikleti hak etmedigini ve Tanriya suçlarini itiraf ettigi
bir mektup yazmasini söyler.

Çocuk odasina gider ve baslar yazmaya...

'Tanrim beni hep yalan söyledigim için affedin söz veriyorum bir daha
olmiyacak bugün benim dogum günüm ve sizden bir kirmizi bisiklet
istiyorum'.

Çocuk mektubu yirtar, atar. Çünkü günahlar o kadarcik degildir.
ikinci mektubu yazmaya karar verir.

'Tanrim beni hep yalan söyledigimiçin, annemi hiç dinlemedigim için beni affet.
Bir daha olmiycak söz veriyorum bu gün benim dogum günüm sizden kirmizi bisiklet istiyorum'.. .

Bu mektubu da yirtar, çünkü bunlarda isledigi bütün günahlar deyildir.

Baslar üçüncü mektuba.

Yine olmaz ve afacan çocuk baska bir yol denemek için annesinden izin alir ve kiliseye gider.

Bunu gören annesi çok sevinir ve yaramaz oglunun akillandigini sanar.

Küçük çocuk kilisede gider Meryem annenin heykelinin yanina ve saga sola baktiktan sonra

onu çantasina koyar ve eve götürür.

Evde yine odasina çikar ve Tanriya son mektubunu yazar :

'Bana kirmizi bisikleti al. Anan elimde rehin. Onu bir daha
göremiyebilirsin'

çok komik yaa,anan elimde rehin töbe töbeee

Komik ama bi o kadarda tuhaf bir yazı aslında gülüyoruz fakat yanlış mı yapıyoruz ne...

Bence ders çıkarmalıyız.Nedenine gelince ilerde veya evli olan anne babalar için bir çocuğa yok demenin getirecek olduğu etkenlere sebebiyet verebilir.İnsan evladına hiç bir zaman yok dememeli.Öyle bir eiğtmeliki; çocuk anne babaya her soruyu sormayacak bir eğitim almalıdır.Ama bunda gülünecek bir olay var ki ben güldüm yani...sizi bilemem tabi.Saygılar.

yanlış yapıyoruz derken daha çok düşünmeliyiz anlamında söylemiştim bende güldüm yazıya sizi eleştirmedimde o eleştiri kendimeydi art niyetim yoktu ama yanlış anlaşıldım sanırım..Saygı benden

valla ne biliyim.ben guldum hilalde güldü, o yazıyı sen yazınca dedim bu bize diyo herhalde yok yok sorun olmaz.maksat birşeyleri paylaşmak olsun yeterki.